>> Gelezen & Goedgekeurd

> Terug


De wandeling

TITEL: De wandeling

GENRE: novelle

AUTEUR: Robert Walser

UITGEVERIJ: Lebowski

GELEZEN DOOR: Gert

BOEK: Met een glimlach op de lippen. Zo lieten we ons 54 bladzijden lang door Robert Walser meevoeren op wandeling door de kleine stad, het bos en de velden in de nabijheid van zijn schrijverskamer.

Waar het gemoed van de schrijver aarzelend aan de wandeling begint en de ernst en wanhoop van het lege papier nog achter zich bespeurt, komt het algauw helemaal los want „Op een wijdlopige wandeling schieten mij duizend bruikbare gedachten te binnen, terwijl ik opgesloten in mijn huis jammerlijk zou verdorren, verdrogen.” Iets waar we ons helemaal in kunnen vinden.

Walser spreekt de lezer hier en daar rechtstreeks aan en neemt ons mee langs de huizen, door het bos, langs de school, de kapel, over de spoorweg en laat zijn blik, zijn gedachtes en zijn schrijven de vrije loop.
Hij kondigt aan nog langs de bank te moeten, zijn belastingen nog te gaan betalen (waarvoor we in ruil een heerlijk pleidooi voor zijn wandelingen & schrijversbestaan krijgen) naar de kapper te gaan en meer van dat doodgewone mensengedoe. Een copieus maal bij een buurvrouw en het werk van de kleermaker dat niet aan zijn verwachtingen voldoet: Walser puurt er prachtig proza uit.

Het scherpe observatievermogen van Walser is opmerkzaam en maakt van een banale wandeling een smakelijk stukje proza, maar wat van De Wandeling echt zo’n heerlijke lectuur maakt, is de frivole en speelse manier waarmee Walser kan blijven doordenken en doorschrijven over elk detail en elke gedachtengang. Met een flinke dosis ironie en gevoel voor overdrijving, komen er heerlijke alinea's uit zijn pen over lelijke schilderijen op de gevel van een huisje, over gouden letters op het raam van een bakker of krijgen we een hilarische interpretatie van het uithangbord van een kosthuis.

Naarmate de wandeling vordert, lijkt de band tussen lezer en schrijver inniger te worden en voelen we steeds beter gemoed & stijl aan. Als de wandeling - die bij ochtenddauw begon - bij schemering stilaan ten einde komt en het gemoed van de schrijver weer omslaat, volgt dat van de lezer al gauw.
„Heb ik bloemen geplukt om ze op mijn eigen ongeluk te leggen?”

De glimlach waarmee we na omslaan van de laatste bladzijde achterblijven is verstild, de blik in onze ogen melancholisch en dromerig. Maar zelden wandelden we zo moeiteloos en lichtvoetig mee.
„het is immers verrukkelijk en van oudsher aangenaam en eenvoudig zich te voet voort te bewegen, waarbij er wel van uitgegaan moet worden dat het schoenenwerk en laarzentuig in orde is."

Als dit het niveau is dat Lebowski wil aanhouden voor de exclusieve Book of the Month Club, dan zitten we de komende tijd gebeiteld.

gepubliceerd op 2/02/15, 19:44