>> Gelezen & Goedgekeurd

> Terug


Ready Player One

TITEL: Ready Player One

GENRE: avontuur/cult

AUTEUR: Ernest Cline

UITGEVERIJ: Uitgeverij Q

GELEZEN DOOR: Gert

BOEK: Bij uitgeverij Q weten ze de laatste jaren bij elke aanbieding wel een boek uit te geven dat recht in onze kaarten speelt: we waren aangenaam verrast door de kracht en meerwaarde die 'World War Z' (Max Brooks) te bieden had, lieten ons graag meeslepen in de wondere wereld van 'Silo' (Hugh Howey) en waren nu volledig in de ban van het originele 'Ready Player One' van Ernest Cline.

Is het verhaal van 'Ready Player One' dan zo origineel? Niet per se, de basis zou je bijna cliché kunnen noemen: arm en eenzaam jongetje neemt het in een post-apocalyptische samenleving op tegen het fascistoïde bedrijfsleven, ontmoet onderweg natuurlijk de liefde van zijn leven en verliest en wint vrienden.
Wat het boek dan wel zo sterkt maakt? De verpakking en de schrijfstijl.
Ernest Cline schrijft erg vlot en laat zijn plotlijn met een razende vaart op je afkomen. Natuurlijk ben je ervan overtuigd dat het allemaal goed gaat aflopen, maar de plotwendingen onderweg houden het erg boeiend en doen je telkens opnieuw aan het twijfelen slaan.

En dan de verpakking.
'Ready Player One' wordt als een boek voor geeks en nerds bestempeld. Sta ons toe ons niet als dusdanig te beschouwen, ook al genoten we met volle teugen van het boek (of dat iets over onze zelfkennis zegt of over het boek, laten we even in het midden).

Het boek speelt zich af in een reusachtige virtuele realiteit genaamd 'Oasis' waarin mensen hun toevlucht zoeken omdat de realiteit ondraaglijk is geworden. De ontwerper van het spel kondigt in zijn testament een wedstrijd aan met als hoofdprijs zijn reusachtige vermogen. De oplossing van de wedstrijd zit in het spel verborgen.
Meteen slaan miljoenen mensen aan het zoeken en zoeken hints en tips in het leven van de ontwerper en de 'Almanac' die hij achterliet. Dat James Halliday - die Oasis en de wedstrijd creëerde - geobsedeerd was door de jaren '80 geeft de 'jagers' die de wedstrijd willen winnen reden te meer om zich helemaal in de cultuur van dat decennium te verdiepen. Voor onze generatie krijgt het verhaal zo een heerlijk vernislaag: de constante verwijzingen naar liedjes, videospelletjes, films, boeken en tv-series uit dat decennium zijn grappig, gewoon leuk of halen vergeten herinneringen naar boven.

Ernest Cline had ons meteen in de ban, wat resulteerde in het gretig verslinden van pagina's en opkomende frustratie telkens we het boek weg moesten leggen. Hoera voor AC/DC, Monthy Python en Pac-Man. Leve Philip K. Dick, Tolkien en 'The Breakfast Club'.
Valt het op dat we enthousiast zijn?

gepubliceerd op 3/04/14, 11:11